Home AANdacht Liefdadigheid in Amstelveen Familiestichting Eco-Trust helpt Indiase kinderen aan een betere toekomst

Familiestichting Eco-Trust helpt Indiase kinderen aan een betere toekomst

AMSTELVEEN – Het is een echte, Amstelveense stichting, EcoTrust. De stichting is in 2008 opgericht door Hans de Bie, samen met zijn vrouw Louisa en uitgegroeid tot een stichting die ruim 100 kinderen in India onderwijs biedt. Daarmee krijgen zij de kans uit hun armoedige omstandigheden te ontsnappen en een betere toekomst op te bouwen. “Als je daar voor een dubbeltje geboren, dan wordt je nooit kwartje”, zegt Dyone de Bie, dochter van Hans en Louisa en voorzitter van de stichting.

In 1997 reisden Hans en Louisa naar Zuid India, waar zij in contact kwamen met Girish Nampoothiri, de oprichter van het kinderproject in India en sinds 1992 actief. “Girish heeft een paar kinderen uit de goot geplukt en zich erom bekommerd”, vertelt Dyone. “Hij ging echt voor kinderen die het minst bedeeld zijn, de Dalits, oftewel de kastelozen, om hun meer kansen te geven in de samenleving. Het kastesysteem in India is allang afgeschaft, maar speelt echt nog een grote rol. Je krijgt in de lagere kasten gewoon minder kansen, terwijl de kinderen zat potentie hebben.” Sinds hun eerste ontmoeting met Girish keerden Hans en Louisa jaarlijks terug naar Tiruvannamalai om de kinderen te bezoeken.

Geld ‘lospeuteren’

Bij het project van Girish was destijds ook al een andere Nederlandse vrouw betrokken, die handig was in het ‘lospeuteren’ van geld voor het project van Girish. Maar Hans en Louisa vonden dat het geheel officiëler moest, zodat ze serieus werk konden maken van geld inzamelen. Zo werd het ook voor donateurs duidelijk hoe de geldstromen liepen en konden zij de donaties aftrekken van de belasting. Dat leidde ertoe dat Hans en Louisa besloten de stichting op te richten. 

Toch viel het in het begin niet mee om de medewerking van de ouders van de Indiase kinderen te krijgen. “Er werd wantrouwig vanuit dorpen gekeken naar het project. Als een jongen namelijk twaalf jaar oud is, dan moet hij na schooltijd werken op het land. Girish is met de dorpsoudsten gaan praten en door middel van levensmiddelenpakketten geven aan de gezinnen, mochten we de kinderen educatie geven. We kochten vrije tijd met die pakketten”, legt Helma uit.

“De kinderen die naar ecoclubs komen, stralen wat ze geleerd hebben af op het dorp waar ze wonen”

Louise de Bie – mede-oprichting van Stichting Eco-Trust

Girish zelf is van de kaste Brahmin, de hoogste priesterklasse. Hij heeft werk, een gezin en doet dit werk geheel vrijwillig. “Hij zorgt dat het daar gerund wordt. De kinderen zitten op government scholen en komen na schooltijd voor onderwijs naar een van onze twee locaties.  Daar krijgen ze extra les, Engelse les, hebben ze een computerlokaal. En in de weekenden is er dansles en zijn er sportactiviteiten zoals cricket. Dan kunnen ze lekker kind zijn en spelen en sporten”, legt Helma Burgmeijer, de schoondochter van Hans en Louisa, uit. 

De kinderen krijgen ook les in hoe ze dingen op een verantwoorde ecologische manier aanpakken. Louisa (80): “Die mensen in de dorpen hadden hout nodig om te stoken voor koken, dus het was helemaal kaal. De kinderen die naar ecoclubs komen, stralen wat ze geleerd hebben af op het dorp waar ze wonen. Het kind komt daarbij beter terecht in de maatschappij, en daardoor help je ook hele systeem eromheen.” 

Succesverhaal

Een van de succesverhalen van Eco-Trust is Rajamani. Hij was drie jaar oud toen hij bij het kinderproject kwam en had geen ouders meer. Dus kreeg hij onderdak bij de stichting, iets wat nu met nieuwe regels in India niet meer mag. “Hij heeft nog bij Louisa op schoot gezeten”, lacht Dyone. “Hij is echt uit de goot geplukt en had anders geen goeie toekomst gehad. Hij is onderdeel geweest van de Ecoclub en is daarna Engels gaan studeren. Sinds vorig jaar is hij de Engelse leraar bij ons. Daarmee is de cirkel weer rond. Hij is ondertussen getrouwd en heeft een kindje.” 

De stichting werkt in Nederland alleen met vrijwilligers. “Wij zijn natuurlijk maar een klein project, maar daardoor weet je wel dat elke euro goed terecht komt. Wij moeten alleen een accountant betalen. Verder hebben we eigenlijk geen kosten. Als we naar India gaan, dan betalen we dat ook zelf. Elke euro komt bij de kinderen terecht. Je ziet dan zo’n heel dorp daarop meeliften”, zegt Helma. In India zelf wordt wel gebruik gemaakt van betaalde werknemers om de lokale werkgelegenheid te stimuleren. 

“Met weinig middelen kan je een groot verschil maken”

Dyone de Bie – voorzitter Stichting Eco-Trust

In 2016 zijn Hans en Louisa voor de laatste keer naar India geweest. Hans leed destijds aan Alzheimer en de reis werd steeds lastiger. Toen in dat jaar Louisa ook nog een ernstig auto-ongeluk had en niet-aangeboren hersenschade opliep, nam Dyone in 2017 het stokje over als voorzitter van de stichting. “Ik hoorde wel verhalen en zag de foto’s van mijn ouders. Maar je gaat het pas voelen als je er geweest bent. Met weinig middelen kan je een groot verschil maken. De impact is zo enorm op de levens van die kinderen.” Helma zat al sinds 2011 in het bestuur als penningmeester. In januari 2020 is Hans op 83-jarige leeftijd overleden. 

Klein blijven

“We hebben niet de ambitie om een groot project te worden”, zegt Dyone. “We willen klein blijven. Dan kunnen we het goed managen vanuit India en Nederland.” Helma vult aan: “Anders komt er weer een strijkstok bij. Dan heb je het niet meer zo onder controle. Girish moet het ter plekke allemaal runnen. Zo is het overzichtelijk en blijft het dat ook.” 

Daarbij is volgens Dyone het effect veel groter dan die 100 kinderen, die nu verbonden zijn aan het project. “Als we een kind zo in de wereld zetten, wat gaat hij dan allemaal weer teweeg brengen in de mensen om hem heen. Het effect van onze inspanningen breidt zich als een olievlek uit.”

Mobiele versie afsluiten