HomeAANdachtColumn: Voor alle ouderen een thuis

Column: Voor alle ouderen een thuis

Niemand kent Amstelveen beter dan mijn opa denk ik soms. Hij heeft er zijn hele leven gewoond. 92 jaar lang. Tegelijkertijd is de samenleving zo razendsnel veranderd dat mijn opa geen idee meer heeft wat er speelt. Hij houdt de mensen niet meer bij en spreekt hun taal niet meer. Alleen met hen die hem uit bed tillen, te eten geven en wassen voelt hij zich af en toe nog verbonden. En met ons, zijn familie. 

Dat ik gister langs ben geweest, weet mijn opa niet meer. Wat hij zojuist heeft gegeten, is hij ook vergeten. Op zijn gezicht lees ik wanhoop. Omdat hij alles vergeet. Omdat het niet meer lukt. Omdat hij niet zijn pet op kan zetten, de deur uit kan lopen en bij zijn vriendin langs kan gaan. Maar als we het klaarmaak-riedeltje hebben afgewerkt, hij veilig vastgesnoerd in zijn rolstoel zit en ik hem de deur uit duw, klaart mijn opa op. Dan ziet hij de toren van de Urbanuskerk boven de huizen uitsteken en wijst: daar gaan we naartoe. Onderweg vertelt opa ons precies door welke straten we lopen. “Nu komt de Noorddammerweg,” weet hij. En het straatnaambord kan hij echt al lang niet meer lezen. Mijn opa is in deze omgeving opgegroeid en hoeveel zijn hersens ook te verduren krijgen, dat zal hij nooit vergeten.

Alsmaar rechtdoor wil mijn opa. Zien hoever ze al zijn met het herstellen van de kerk, want er is brand geweest, weet hij. Het is de kerk waar hij talloze missen heeft meegemaakt, totdat het echt niet meer ging. Binnen in de kerk wil mijn opa een kaarsje opsteken, buiten bezoekt hij het graf van mijn oma. Ik zie dat de herinneringen mijn opa tijdens onze tocht langzaam verhullen in een warme gloed. Sommigen deelt hij met ons, van anderen geniet hij in stilte. De herkenning helpt hem om weer even grip op de werkelijkheid te krijgen. Hier leidt opa óns en is hij even niet volledig afhankelijk. Al zou hij het liefst nog even neerploffen op het terras van Silversant, moet ik hem vertellen dat we ons toch echt aan het schema van het verzorgingstehuis waar ze zo ontzettend lief voor hem zijn moeten houden. Het is tijd om terug te gaan en dat vindt opa minder erg dan hij nu denkt.

Voordat mijn opa een plekje kreeg in het Zonnehuis in Bovenkerk werd hij maandenlang versleept. Van het ziekenhuis, naar een revalidatiecentrum, naar een wijkkliniek in de Bijlmer, terug naar het ziekenhuis en wéér naar een andere wijkkliniek. Hij voelde zich verloren, had geen thuis meer, miste herkenning. De toekomst werd onzeker en corona zorgde er ook nog voor dat hij nauwelijks meer bekende gezichten zag. Een verklaring van niet-meer-goed-zijn en heel veel inspanningen van de familie verder, kwam mijn opa weer thuis. Laten we ernaar streven alle ouderen een thuis te geven. 

Celine Sulsters
Celine Sulstershttp://aanamstelveen.nl
Ik ben Celine (25), een van de oprichtsters van AAN! Amstelveen, bestuurslid en op dit moment journalist bij NH Nieuws. Zelf ben ik dol op het maken van verhalen en ik vind het leuk om met de creatieve club achter AAN! en NH te bedenken hoe wij het nieuws op verschillende manieren kunnen brengen. Mijn studie journalistiek aan de Vu heeft daar zeker aan bijgedragen. Ik heb tot mijn 23e in Amstelveen gewoond, dus ik ken het gebied goed. Ik heb er vertrouwen in dat AAN! de komende jaren steeds meer gaat groeien. Help ons vooral om jou te vertellen wat je wil horen en waar je je druk over maakt!

AANRADERS